دهۀ غدیر سرسبزتر از آن است که به نظر می آید، آنجا هم بهشت است و هم راهی به سوی بهشت! خدا با غدیر بهشت را در این دنیا به ما ارزانی داشته است.

از عید قربان که مقدمات غدیر فراهم شده تا روز هیجدهم که آیات غدیر پی در پی نازل گردیده، از کنار برکه و درختان غدیر، نسیم روح بخشی بر دل و جان سرازیر می شود و عقل را تا آنجا که نرفته می برد. آنجاست که آرزوی دل غدیریان بر زبانشان جاری می شود که ای کاش در غدیر بودند و به چهرۀ مبارکش می نگریستند و می گفتند: یا علی! ولایتت مبارک باد، و. آنگاه از مولایشان صدای لبیک می شنیدند.

از این روهمیشه زنده است روزهایی که به دست فرزند خلیل کعبۀ محبّت ساخته شد و چشمه ای زلال جوشید که تا ابد تشنه دلان حقیقت را سیراب کند، و انفجار نوری رخ داد که هیچ ذره ای در عالم از تابش آن محروم نماند، از آن روز انسانیّت نیازمند غدیر و تشنۀ وجود علی )ع) است.

عجب روزی بود که پیامبر (ص) فوراً آن را عید مسلمین اعلام فرمود: عید غدیر خُم اَفضل اعیاد اُمّتی ، و اکنون که بالاترین عید است جا دارد بیش از یک روز به جشن نشینیم، چه آنکه مراسم غدیر سه روز با حضور پیامبر (ص) ادامه داشته و آغاز آن از عید قربان با آماده سازی زمینه های این اعلام جهانی توسط آن حضرت بوده است.

امام صادق (ع) می فرماید: شیعیان ما پاره تن ما هستند و از طینت ما خلق شده اند. آنچه ما را محزون کند آنان را محزون می کند و آنچه ما را مسرور کند آنان را شا می نماید. بر فراز این اعتقاد است که از اوّل محرّم با کاروان حسینی همراه می شویم و می سوزیم و اشک م ریزیم تا اوج آن که روز عاشورا است و فریاد یا حسین به آسمان می رود.

بر پایۀ همین اعتقاد نیز در دهۀ غدیر، با کاروان پیامبر (ص) همراه می شویم و از منای حج تا منای ولایت در غدیر خم می آییم، و با نزول هر آیه در ابلاغ ولایت تبسّمی بر چهرۀ ما می نشیند، تا اوج آن که عید غدیر است و نوای یا علی آسمان شهرها را نور باران می کند.

این ایّام الولایه از خطابۀ پیامبر (ص) دربارۀ ثقلین در مسجد خیف در ایام حجّ آغاز شد و سپس سورۀ نصر در روز دوازدهم ذی الحجۀ نازل گردید. روز چهاردهم لقب امیر المومنین به عنوان اختصاص آن به علیّ (ع) از سوی خداوند نازل شد، و ودایع انبیاء توسّط پیامبر (ص) به علی (ع) سپرده شد، و آنگاه پیامبر (ص) خطابه بلنی کنار کعبه ایراد کرد . سپس اعلام عمومی برای حرکت به سوی غدیر داده شد.

روز پانزدهم قافلۀ عظیم به سوی غدیر حرکت کرد درحالی که ایات قرآن پی در پی پیمان غدیر را پشتیبانی می کرد. تا لحظه ای که در روز هفدهم آیه یا أیها الرسول بلغ ما انزل إلیک من ربّک نازل شد، و صبح روز هجدهنم سرزمین غدیر با قدوم پیامبر و علی و فاطمه و حسن و حسین (ع) یک پارچه نور گردید.

نزدیک ظهر، آن خطابۀ بلند کنار برکه زیر درختان ایراد شد، و در پایان پیامبر به دست خود عمامه بر سر علی (ع) بست و مراسم بیعت آغاز شد و سه روز ادامه یافت، آن روز مردم از آسمان ندایی دربارۀ ولایت علوی شنیدند. و روز نوزدهم مراسم بیعت ادامه یافت. و اولین شعر غدیر توسط حسان بن ثابت سروده شد، و جبرئیل در برابر دیدگان مردم ظاهر گردید.

روز بیستم بیعت همچنان ادامه داشت و در کنار آن سندی مکتوب برای غدیر نوشته شد، و سنگ آسمانی بر سر منکر غدیر نازل گردید، و در پایان روز بیستم با حرکت کاروان از غدیر توطئۀ قتل پیامبر خنثی شد.

به یاد آوریم که در سال های گذشتۀ اسلام در همین روزها فدک به حضرت زهرا (س) اهدا گردید و ماجرای مباهله در جریان بود.

اگر در دهۀ غیدر این همه وقایع رخ داده، باید بزرگداشتی به عظمت آنها برگزار کنیم و سراسر این ده روز را به جشن نشینیم، و هر روز آن را به واقعۀ اعتقادی که در آن اتفاق افتاده احیا کنیم. جا دارد جشن های ان دهد روز سراسری شود و مردم در پاسداشت این رکن اعتقادی آنچه در توان دارند به عنوان افضل اعیاد امت به کار گیرند. تا ندای عالمگیر را به گوش جهانیان برسانند که الحمد الله الذی جعلنان من المتمسّکین بولایه امیر المومنین و الائمه المعصومین (ع)

ستاد بزرگداشت دهۀ غدیر از مساعی و خدمات همۀ عزیزان و اعلام و اندیشمندان و فرهیختگان در داخل و خارج کشور، که در طول دو دهۀ گذشته در راه نشر و ترویج فرهنگ غنی و جامعه ساز علوی در سطوح مختلف تلاش کرده اند و به برگزاری مراسم پر شور و سرور دهۀ غدیر همّت گماشته اند تقدیر و تجلیل به عمل می آورد.

در این زمینه، به خصوص برای حضرات مراجع عظام تقلید و مصادر عالی نظام، که با ادای احترام و سعی تمام و اعلام همراهی و صدور پیام در این عرصۀ مبارک و پرخیر مؤید و مشوّق ما بوده و هستند، آرزوی طول عمر و دوام تأیید و توفیق می نماید.

برگرفته از مقدّمۀ کتاب غدیر در احساس ملت ها

به مناسبت برپایی کنگرۀ بین المللی غدیر و انسجام اسلامی ۱۴۲۸ ه.ق

دهم ذی الحجّه:

عید اضحی(یادآور حماسۀ بزرگ اطاعت و تسلیم ابراهیم خلیل و اسماعیل ذبیح(ع) در برابر امر الهی)

برگزاری مناسک حج اکبر توسط پیامبر اعظم اسلام (ص) بهمراه امیر المومنین (ع) و صد و بیست هزار مسلمان در سال دهم هجرت. (حجّه الوداع) و نزول مکرّر جبرئیل امین در این سفر به امر خدا مبنی بر ابلاغ ولایت و جانشینی امیر المومنین در قبل و بعد از اعمال و مناسک حجّ و نهایتاٌ منجر شدن آن به قضیۀ غدیر.

قربانی نمودن صد شتر توسّط پیامبر (ص) و امیر المومنین در این روز عظیم و تاریخی و انفاق و تصدّق آن در راه خدا.

برگزاری نماز ناتمام عید توسّط ثامن الحجج علی بن موسی الرّضا در خراسان به اصرار مأمون.

یازدهم ذی الحجّه:

اقامت پیامبر (ص) با خیل حجّ گزاران در مِنا و ادامۀ مناسک، با رمی جمرات و برنامه های دعا و راز و نیاز .

تشرّف مردم و سران قبایل و طوائف از مسلمین به محضر آن حضرت و بیان مواعظ و احکام.

ایراد خطبه توسّط پیامبر (ص) در مسجد خیف و وصیّت به (ثقلین) قرآن و اهل بیت (ع).

نزول آیات ۴۱ و ۴۲ و ۴۳ و ۴۴ و ۶۱ سورۀ زخرف و ۹۳ و ۹۴ سوره مؤمنون در شأن امیر المومنین.

دعای بلیغ پیامبر (ص) در حق امیر المومنین علّی بن ابی طالب.

افشای سرّ ولایت امیر المومنینی و طرح توطئۀ مسموم نمودن پیامبر (ص) و خنثی شدن آن با نزول جبرئیل.

نوشتن دعای شریف صباح به دست مبارک امیر الامومنین به تعلیم پیامبر (ص) .

دوازدهم ذی الحجّه:

تکمیل مناسک حج ابراهیمی ورمی جمرات ثلاث توسط پیامبر (ص) و سردادن طنین تکبیر توسط آن حضرت.

ظهور شیطان در منا و جلب توجه مسلمین، و تعرّض و درگیری امیر المومنین با او، و اعلام حمایت و تأیید پیامبر (ص) نسبت به امیر المومنین.

بیان فضائل امیر المومنین و امر فرمودن مسلمین را به تربیت فرزندانشان بر دوستی و محبّت علی بن ابی طالب.

وقوف پیامبر در مسجد خیف و نزول مجدّد جبرئیل و رساندن دستور ابلاغ ولایت امیر المومنین.

نزول سورۀ مبارکۀ نصر (آخرین سورۀ کاملی که بر پیامبر (ص) نازل گردید) و خبر دادن آن حضرت از نزدیک شدن رحلت خود و اعلام ولاین امیر المومنین در پاسخ به پرسش اصحاب از موضوع وصایت و جانشینی آن حضرت.

مذاکره با امیر المومنین در خصوص قبول این مسئولیت بزرگ.

ایراد خطبه ای غرّا و بلیغ در کنار مسجد خیف در اجتماع عظیم حاجیان و بیان مطالبی مهم و مفصّل خطاب به امّت به عنوان حجّه الدواع.

آغاز توطئۀ منافقین و تهبّۀ متن پیمان نامه برای جلوگیری از اجرای امر الهی، در مخالفت با پیامبر (ص) در مسئلۀ تعیین جانشین و نزول آیات ۱۹و ۳۹ سورۀ زخرف.

سیزدهم ذی الحجّه:

باز گشت پیامبر (ص) از مِنا به مکّه و توجّه دادن به این نکته مهم در آخرین لحظات خروج که: اساس اسلام محبّت اهل بیت (ع) است.

(شب چهاردهم) واقعۀ شقّ القمر به اعجاز پیامبر (ص) در مکّه مکرمه (قبل از هجرت) و نزول آیات سورۀ قمر.

چهاردهم ذی الحجّه:

نزولجبرئیل بر پیامبر در وادی ابطح و آوردن آیات اوّل سورۀ عنکبوت و برنامه ریزی مقدمات برپایی رسمی مراسم غدیر و اعلام امارت و امامت امیر المومنین پس از پایان مناسک حج.

اعلام عمومی حرکت مسلمین برای روز پانزدهم ذی الحجه به سوی غدیر توسط بلال از جانب پیامبر گرامی اسلام (ص) و تعجب مردم از عدم اقامت طولانی آن حضرت در مکه و آماده شدن حجّاج برای خروج از خانۀ خدا.

نزول مجدّد جبرئیل بر حصرت رسول (ص) و تعیین و اختصاص لقب امیر المومنین برای علی بن ابی طالب از جانب خداوند متعال ، و سلام کردن جبرئیل به آن حضرت با همین لقب مبارک، و نگرانی پیامبر(ص) ا توطئه و نکر منافقین و نزول آیۀ ۶ سورۀ کهف و پس از آن امر فرمودن حضرت اصحاب خود را به رفتن نزد علی و گفتن «السّلام علیک یا امیر المومنین» و شروع اعتراض به پیامبر (ص) از سوی بعضی ها.

نزول بار دیگر جبرئیل بر پیامبر خدا (ص) و ابلاغ امر الهی مبنی بر تسلیم ودایع ابنیاء سلف به علی و انجام این امر مهم توسط پیامبر (ص) در جلسه ای خصوصی به امیر المومنین.

اعتراض عایشه به امیر المومنین و حمایت و دفاع پیامبر (ص) از آن حضرت در این قضیّه و بیان شمّه ای از فضایل و مناقب علی (ع) توسط پیامبر (ص) خطاب به عایشه.

اطّلاع یافتن عایشه از برنامۀ غدیر و انتقال آن به حفصه، و افشای پیامبر (ص۹ توسط آن دو به پدرانشان و نزول آیات اوّل سورۀ تحریم.

تشکیل جلسه سرّی منافقین داخل کعبه برای مخالفت با ولایت و جانشینی امیر المومنین و امضاء پیمان نامۀ توسط گروه پنج نفره (اصحاب صحیفه) .

مطّلع نبودن خداوند پیامبر (ص) را از توطئۀ منافقین و مؤاخذه و بازخواست اصحاب صحیفه توسط آن حضرت، و انکار جسورانه آنان و نزول آیات ۷۴ سورۀ توبه، ۲۵ سورۀ حجّ، ۷ و ۱۰ سورۀ مجادله، ۵۰ و ۵ص۲ سورۀ نمل، ۱۱۵ سورل آل عمران و ۱۶۷ سورۀ بقره.

ائتلاف اصحاب صحیفه با بنی امیّه در مکّه در خصوص قیام بر ضدّ امیر المومنین بعد از رحلت پیامبر (ص) و باخبر شدن آن حضرت از این عهد و پیمان بوسیلۀ جبرئیل و نزول آیات ۷۹ – ۸۰ سورۀ زخرف و ۲۴ – ۲۵ سورۀ محمّد (ص) .

اطّلاع دادن پیامبر گرامی اسلام (ص) اصحاب خاصّ خود، امیر المومنین، سلمان ، اباذر، مقداد و …. را از توطئه های منافقین.

بیانات مهم و مفصّل پیامبر (ص) در باقیماندۀ روز چهاردهم ذی الحجه با مردم در کنار کعبه، و گریستن آن حضرت و همه حاضران آن، و سپس خبر دادن از وقایع بعد از رحلت خود و اخبار به غیب و تبیین آینده جهان و مسلمانان.

نزول آیل مبارکۀ « و آت ذالقربی حقه» ۰سورۀ اسراء – آیۀ ۲۶) و اعطای فدک بعنوان مهریّۀ حضرت خدیجه (ع) به امر خداوند متعال از جانب پیامبر گرامی اسلام (ص) به حضرت صدیقه طاهره فاطمه الزهرا (س) (سال هفتم هجرت).

پانزدهم ذی الحجّه:

طواف وداع پیامبر (ص) قبل از اذان صبح برگرد کعبه و وداع سوزناک با خانۀ خدا.

آغاز حرکت کاروان عظیم حجّاج پس از پایان مراسم حجّ به سوی غدیر به قافله سالاری نبّی اعظم اسلام (ص) بمنظور اعلان رسمی خلافت و جانشینی علی بن ابی طالب.

نزول جبرئیل در منزل (ضجنان) در ۲۵ مایلی مکّه و ابلاغ دستور اعلام ولایت (در حالیکه هنوز ضمانت حفظ از شرّ مردم را نیاورده بود) و ابراز نگرانی پیامبر (ص) از فتنۀ توطئه گران.

نزول مجدّد جبرئیل در شب هنگام و ابلاغ مکرّر فرمان الهی (بدون ضمانت حفظ) و درخواست پیامبر (ص) حفظ و مصونیّت از شرّ منافقین و بدخواهان را از ساحت قدس الهی.

ولادت یا سعادت حضرت امام هادی (سال ۲۱۲ یا ۲۱۴ هجری) ، بزرگواری که زیارت جامعۀ کبیرۀ ائمه (ع) از ایشان منقول است.

شانزدهم ذی الحجّه:

ادامۀ حرکت کاروان به سوی غدیر و نزول جبرئیل امین در منزل (عُسفان) و آوردن اوّلین وعدۀ ضمانت و حفظ الهی برای رسول گرامی اسلامی (ص)آیات ۹۲-۹۵ سورۀ حج « فاصدع بما تؤمر و اعرض عن المشرکین، انّا کفیناک المستهزئین».

دستور حرکت سریع کاروان به طرف وادی غدیر از جانب پیامبر (ص) پس از دریافت امدادات غیبی.

هفدهم ذی الحجّه:

رسیدن کاروان پیامبر (ص) به وادی (قُدَید) و برپایی مراسم دعا و نیایش مخصوص توسط آن حضرت پس از برپایی نماز جماعت، و با صدای بلند، در حق امیر المومنین با این لفظ:

«الهم هب لعلی الموده فی صدور المومنین و الهیبۀ و العظمۀ فی صدور المنافقیه …».

و امر فرمودن پیامبر (ص) امیر المومنین (ع) را به دعا، و آمین گفتن رسول الله (ص) و نزول ایات ۹۶-۹۷ سورۀ مبارکۀ مریم.

(و اجرای این برنامه توسط آن حضرت در روز قبل از عید غدیر آن هم با آن شکوه و عظمت خاصّف موجب معرفت بیشتر مردم نسبت به امیر المومنین و بروز مقام معنوی آن جناب بر همگان در آن برهۀ حسّاس از زمان).

نیش زبان و کنایه زدن منافقین هم پیمان بعد از این مراسم، و اظهار ملال و دلتنگی پیامبر (ص) به جبرئیل از این ماجرا، و نزول آیات ۱۲ تا ۲۴ سورۀ هود و تسلّی دادن خداوند آن حضرت را در برابر حرکات فتنه انگیز و مزوّرانۀ منافقین.

تلاش و تکاپوی عجیب و مرموز عدّه ای برای بر هم زدن برنامۀ غدیر، و تصمیم بر اجرای نقشۀ جدا نمودن مسلمانان از کاروان پیامبر (ص) به بهانۀ زود تر رسیدن به خانه هایشان ف و برخورد حضرت با این موضوع، همراه با ملامت و سرزنش نمودن آنان و خنثی شدن این توطئه.

ادامۀ حرکت همۀ مسلمین از (قُدَید) به سمت غدیر به امامت و رهبری نبّی اعظم اسلام (ص) برای ابلاغ امر الهی.

بحرانی شدن موقعیت و نگرانی شدید رسول الله (ص) از آن وضعیت بویژه تأ خیر در انجام وظیفۀ رسالت و رفت و آمد مکرّر جبرئیل و اضطراب و واهمۀ مومنین و اصحاب خاصّ پیغمبر، و در سر پروراندن صدها خدعه و توطئه توسّط منافقین همراه، و فکر و اندیشه کاروانیان هر یک به شکلی ، از مشکلات عجیب این سفر بسیار حسّاس و تاریخی در این روز.

و سرانجام، نزول جبرئیل امین در اواخر شب هجدهم ذی الحجه (در حال نزدیک شدن کاروان به سرزمین غدیر) بر پیامبر گرامی اسلام (ص) و آوردن خبر قطعی از ارادۀ پروردگار در این امر، اعلام ضمانت و حفظ حضرت از هر خطر و توطئه با ابلاغ آیۀ ۶۷ سوره مبارکۀ مائده:

« یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته و الله یعصمک من الناس ان الله لایهدی القوم الکافرین».

عزم جزم رسول مکرم اسلام (ص) پس از نزول فرشتۀ وحی و آوردن امر الهی، برای اعلان رسمی و عمومی ولایت و امامت امیر المومنین (ع) در روز عید سعید غدیر و آشکار ساختن فرمان خداوند متعال.

هیجدهم ذی الحجّه:

خبر دادن پیامبر (ص) پس از اقامۀ نماز صبح امیر المومنین را از تصمیم قطعی خود دربارۀ ابلاغ امر الهی درخصوص مسئلۀ خلافت و جانشینی .

نزول آیۀ ۷ سورۀ مائده بر پیامبر (ص) و یادآوری عهد و پیمان او با خدا در ابلاغ رسالت و تاکیدی دیگر بر اعلان امر خطیر ولایت، در آخرین لحظات سیر کاروان.

نمایان شدن برکۀ زیبای غدیر، با درختان کهنسالش، و تغییر مسیر پیامبر از سمت راست جادّه به سمت غدیر و امر اکید آن حضرت به همۀ مسلمانان برای توقّف در آن محل با ندای:

«ایها الناس! اجیبوا ذاعی الله ! انا رسول الله! …

انیخوا راحلتی ، فو الله ما ابرح هذا المکان حتی ابلغ رساله ربی.

اجرای نقشه شوم دیگری از سوی منافقین با گذشتن از غدیر و نزدیک شدن به جحفه بمنظور خلوت نمودن دور پیامبر (ص) و از عظمت انداختن مراسم غدیر و متفرّق ساختن حجّاج، و خنثی شدن آن با درایت خاصّ رسول خدا (ص) و فرستادن مأموران ویژه و جمع نمودن همۀ آنها جهت حضور در برنامۀ مورد نظر و مؤاخذۀ شدید متمرّدین.

توقبف کامل کاروان و اجتماع همگانی در کنار برکۀ غدیر و در زیر تابش شدید آفتاب.

مأمور شدن مقداد، سلمان، اباذر و عمّار به امر پیامبر خدا (ص) برای آماده نمودن جایگاه مراسم و برپا نمودن منبر.

اعلان عامّ منادی حضرت به نماز حجماعت ظهر و طنین افکن شدن صدای اذان مؤذّن پیامبر (ص) در وادی غدیر.

قرار گرفتن مبلّغ اعظم پیامبر غدیر رسول گرامی اسلام (ص) در جایگاه امامت نماز مسلمین.

الله اکبر! تکبیر الاحرام! … و اقامۀ نماز شکوهمند روز عید سعید غدیر به امامت نبّی مکرّم (ص) و با خیل عظیم یکصد و بیست هزار نفر مسلمان در برابر منبر غدیر ….

بسم الله الرحمن الرحیم الحمد الله الرب العالمین الرّحمن الرّحیم مالک یوم الدّین ایّاک نعبد و و ایّاک نستعین اهدا الصّراط المستقیم…..

استقرار پیامبر (ص) بر فراز منبر و اجتماع عظیم مسلمین با شوق و انتظار وصف ناشدنی در مقابل آن حضرت، و قرار گرفتن امیر المومنین (ع) در کنار رسول خدا (بالای منبر) به امر آن بزرگوار.

طراحی و اجرای نقشۀ شوم دیگری توسّط منافقین و اصحاب صحیفه، در لحظات شروع مراسم، از طریق تحریک و اغفال عدّه ای برای بر هم زدن نظم مجلس و برخاستن از پای منبر و از بین بردن ابهّت و انجسام جمعیّت و بی اثر ماندن این فتنه نیز از دستور و تدبیر پیامبر (ص) وبرگشت دادن فریب خوردگان و مغرضان و قرار گرفتن در محلّی (مقابل آن حضرت و زیر نظر) پس از عذرخواهی و طلب بخشش آنان.

تعیین افرادی نیرومند و دارای صداب بلند و رسا و استقرار آنان در جایگاههای مخصوص برای رساندن و انتقال مطالب بیان شده توسّط رسول خدا (ص) به حاضران.

… و اغاز ایراد بهترین، پرشورترین، حسّاس ترین ، کاملترین و آخرین خطابۀ رسمی و سیاسی ، عبادی پیامبر عظیم الشان اسلام (ص) در آن اجتماع عظیم مسلمانان در وادی سراسر خیر و برکت غدیر، همراه با حمد و ثنای فصیح و بلیغ الهی و آمیخته با بیش از صد ۱۰۰ آیۀ قرآنی و با حضور پنج وجود مقدّس و معصوم نورانی (خمسۀ طبّبه)، در حالیکه بار دیگر دل پاک و مطمئن خود را به خدا داد و دست مبارک خویش را بر شانۀ امیر غدیر علی نهاد …

بسم الله الرحمن الرحیم الحمد لله الذی علافی توحّده و دنا فی تفرّد و جلّ فی سلطانه و عظم فی ارکانه و احاط بکل شی علما و هو فی مکانه و قهر جمیع الخلق بقدرتعه و برهانه ….

بازگویی کاکلترین پیام الهی برای بشریت در طول تاریخ رسالت انبیاء عظام در شیوه ای بدیع و استثناییی، با مهارتی تام و تمام، و رعایت همه جوانب آن مانند:

– پرسش از مردم و اقرار گرفتن از آنان بر مطالب گفته شده (بیعت لسانی).

– کیفیّت خاصّ منصوب نمودن امیر المومنین (ع) به امامت.

– اعلان برنامۀ بیعت عمومی از فراز منبر و تصریح به لزوم بیعت گرفتن برای این امر مهم به منظور اتمام حجّت و برطرف نمودن هرگونه شکو شبهه و تردیدی در اذهان.

– در میان گذاشتن توطئه های پنهانی منافقین با مردم و نام بردن از اصحاب صحیفه به منظور توجّه و آگاهی امّت از فتنۀ آنان.

– و …

از جمله ویژگی ها و ظرایف لحاظ شده در این خطبه و در این روز.

خاطرات و گزارشات جالب و استثنایی راویان و گزارشگران بیشمار واقعۀ بی نظیر غدیر، و نقل دهان به دهان و سینه به سینه آن توسبط شاهدان و حاضران یکصد و بیست هزار نفری از مسلمانان، و حفظ مطالب مهم و متنوع از محتوای سخنرانی بیش از یک ساعته پیامبر (ص)، طرح این موارد را در بیانات آن حضرت ثبت نموده است.

  1. اقرار و شهادت بوحدانیّت خدا و بیان حمد و ثنای الهی.
  2. خبر دادن از نزول مکرّر وحی برای ابلاغ مسئلۀ مهم ولایت و پذیرفته نشدن عدم انجام این مأموریت، از جانب خدا و راضی نشدن خداوند از رسولش جز با اعلام این امر در میان مردم.
  3. بیان فضایل و مناقب؛ و سوابق درخشان علی بن ابی طالب (ع) و ایجاد زمینه برای معرّفی رسمی آن حضرت به جانشینی.
  4. انتصاب امیر المومنین (ع) به ولایت و امامت، و معرّفی به همۀ حاضران به سبک خاصّ و با زدن دست مبارکش بر بازوی علی (ع) و بلند کردن دست امیر المومنین (ع) را برفراز منبر به حدّ رسیدن پای علی (ع) به موازی زانوی پیامبر (ص) و انگاه باز نمودن دست دیگر خود به آسمان و فرمودن:

الا فمن کنت مولاه فهذا علی مولاه الهم و ال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله.

و بلافاصله نازل شدن جبرئیل در همان حال و در اثنای خطبه، از جانب خدا و آوردن آیۀ : الیوم أکملت لکم دینکم و أتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا.

  1. تأکید بر امامت علیّ بن ابی طالب (ع) و فرزندان بزرگوار آن حضرت (ائمه ۱۲ گانه (ع) ) ، و توجه دادن به امّت درخصوص این مسئله بسیار مهم و خطیر، و یادآوری پیامدهای سوء عدم اهتمام به این امر حیاتی.
  2. اشاره به کارشکنی های منافقین و فتنه گران و مخالفان تثبیت امامت و ولایت، و نام بردن از اصحاب صحیفه و انذار آنان.
  3. بیان صفات و حالات دوستان و دشمان اهل بیت (ع) .
  4. ذکر نام و تأکید بر وجود مبارک و مقدّس امام زمان (عج) بهعنوان آخرین امام از آل محمد (ص) و ولیّ خدا در زمین و اشاره به بشارت پیشینیان از انبیاء و اولیاء به ظهور حضرت قائم ارواحنا فداه به عنوان مصلح و منجی کلّ عالم در آخر الزّمان.
  5. تذکّر به مسئلۀ مهم اخذ بیعت به این بیان: بدانید که من بعد از پایان خطابه ام شما را به دست دادن با من به عنوان بیعت با او و اقرار به او و بعد از من به دست دادن با خود او فرا می خوانم. آنگاه فرمود بدانید من با خدا بیعت کردم و علیّ با من بیعت نمود و من از جاب خدا برای او از شما بیعت می گیرم.
  6. یادآوری حلال و حرام الهی و امر به واجبات و نهی از محرّمات به عنوان ضامن سعادت انسان در دنیا و رستگاری در آخرت، و سفارش به حج و عمره و نماز و زکات و امر به معروف و نهی از منکر و تدبّر در قرآن و رجوع به اهل بیت (علیّ و فرزندانش در مسائل و احکام دین) و تمسّک به ثقلین و رعایت تقوی و توجه به مرگ و معاد و حساب روز قیامت و…. در خلال خطبه.
  7. گرفتن اقرار زبانی عمومی از مردم بر مطالبی که ایراد فرمود، با این بیان:

… پروردگارم مرا مأمور کرده است که از زبان شما اقرار بگیرم دربارۀ آنچه که در خصوص علیّ و امامان بعد از او و از نسل او به شما فهماندم.

پس همگی چنین بگویید:

– ما شنیدیم و اطاعت می کنیم و راضی هستیم ….

– تکرار و اقرار این جملات توسّط جمعیت حاضر ….

– هرگز در پی تغییر این عهد نیستیم …

– تکرار و اقرار جمعیت …

– سر تسلیم فرود می آوریم ….

– تکرار و اقرار جمعیّت …

آنگاه فرمودند: ای مردم!

با خدا بیعت کنید! و با من بیعت نمایید ! و با علیّ امیر المومنین و با حسن و حسین و امامان از ایشان در دنیا و آخرت به عنوان امامتی که در نسل ایشان باقی است بیعت کنید….

ای مردم!

آنچه به شما بگویید …

به علیّ به عنوان امیر المومنین سلام کنید ….

و ….

و خیل جمعیبت در آن هوای داغ و منظرۀ عجیب و فراموش نشدنی همچنان جمله به جمله گفته های پیامبر را تکرار و اقرار می نمود !!!!

  1. توصیه های پایانی خطبه تبیین راه رستگاری بشر، اجر و مزد سبقت در قبول ولایت علی (ع) و بیعت با او و…. دعا در حق مؤمنین و سرانجام اتمام خطبه با حمد و سپاس ویژه ذات اقدس حق جلّ وعلا.

 

نزول آیۀ ۳ سورۀ مبارکۀ مائده:

الیوم أکملت لکم دینکم و أتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام  بوسیله جبرئیل امین در اثنای خطبه پیامبر (ص) ، همزمان با معرفی و بلند کردن امیر المومنین (ع) بوسیلۀ رسول خدا (ص) و اعلام این مطلب توسط پیامبر (ص) به مردم، به عنوان بزرگترین سند قرآنی غدیر.

دیدن حرکات سخیف و شنیده شدن نجوا و زمزمۀ جمعی از منافقین ( که در مقابل منبر و کنار یکدیگر نشسته بودند ) پس از معرفی امیر المومنینی (ع) و اظهار مخالفت مخفیانه و عدم رضایت محتاطانه از این اعلام و انتصاب ، در حالیکه هیچ چاره دیگری نداشتند و همۀ راه ها با حضور و اشراف پیامبر (ص) بر آنها بسته شده بود و ضمانت والله یعصمک من الناس قدرت هر سنگ اندازی را از هر کسی سلب کرده بود، در اثنای خطبه.

بستن پیامبر عما مه سحاب (ایر رحمت) خود را بر سر امیر المومنین (ع) پس از اتمام خطبه و برفراز منبر، همانند تاج افتخاری که توسط بزرگ قوم بر سر جانشین او قرار داده می شد.

فرودآمدن پیامبر (ص) به همراه امیر المومنین (ع) از منبر شکوهمند غدیر در میان غریو فریاد شور و شعف مسلمین، که از هر سو و با ازدحام به طرف آن حضرت می آمدند، با دستهای بالا برده شده به نشانۀ بیعت و اعلام حمایت و اظهار اطاعت .

بلند بودن صدای تبریک و تهنیت مردم از هر طرف و در فضای پیچیدن طنین سرور امّت گرداگرد نبیّ رحمت اسلام و پاسخ آن حضرت به عواطف و احساسات حاضرین با جمله:

الحمد الله الذی فضّلنا علی جمیع العالمین.

ندای تکبیر پیامبر (ص) با پایین آمدن از منبر و بیان:

الله اکبر علی اکمال الذین و اتمام النعمه و رضی الرب برسالتی و الولایه لعلی بن ابیطالب.

سپس سه بار پی در پی قرائت آیۀ شریفۀ

الیوم أکملت لکم دینکم و أتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الإسلام دینا.

سفارش پیامبر (ص) پس از فرود آمدن از منبر و قرار گرفتن در میان جمعیت، (به منظور تحکیم امر ولایت) حاض ران را به اینکه…. پس شما بر یکدیگر شاهد باشید، حاضران شما به غایبانتان (این پیام غدیر را) برساند.

پاسخگویی رسول خدا (ص) به سئوالات مؤمنین و منافقین در خصوص واژه های ولایت- مولا- اولی الامر- انّما ولیّکم الله و ولیجه در راستای روشنگری اهداف غدیر و برطرف نمودن شبهات الغاء شده توسط معاندین پس از فرود از منبر.

تشکر و تقدیر ویژه ذات اقدس الهی از مبلّغ بزرگ پیام جاودانه غدیر رسول اکر اسلام (ص) بخاطر ابلاغ رسا، زیبا و بجای پیام ولایت و انجام مسئولیّت والای رسالت در این مورد بس خطیر و حسّاس، بوسیله جبرئیل و با نزول آیل سورۀ ۳ قلم وإنّ لک لأجرا غیر ممنون.

صدور دستور بسیار عجیب و پررمز و راز پیامبر خدا (ص) مبنی بر فرا خواندن مردی دارای صدای بلند و رسا، و موظّف نمودن وی را به گردیدن در میان خیل عظیم مسلمین حاضر در بیانات غدیر، در این سو و آن سوی جمعیت و تکرار نمودن شعار زنده و پایبنده:

فمن کنت مولاه علیّ مولاه اللهم و ال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله.

و نزول آیه ای دیگر پس از موفقیت رسول خدا (ص) در ابلاغ مأموریت و عقیم ماندن نقشه های شوم منافقین و منحرفین، در وادی پر برکت غدیر .

الیوم یئس الذین کفروا من دینکم فلا تخشوهم واخشون.

اعلام منادی پیامبر (ص) در میان مردم برای لزوم حضور همۀ مسلمین در مراسم بیعت و نهی فرمودند از تخلف در این موضوع مهم.

آغاز مراسم ویژه اخذ بیعت با دستور برپایی دو خیمۀ مخصوص به امر پیامبر (ص) در کنار منبرو زیر درختان برای این برنامه، و وارد شدن حاضرین در صفوف مرتّب گروه به گروه، ابتدا به خیمه رسول الله (ص) و دست بیعت دادن به آن حضرت به عنوان قبول و اقرار به آنچه که در خطابه غدیر درباره ولایت و امامت بیان فرمود، و سپس به خیمه امیر المومنین(ع) و دست بیعت دادن به آن بزرگوار به عنوان تسلیم و اطاعت در برابر مقام ولایت و امامت.

فراهم نمودن تشت بزرگی از آب، به امر پیامبر (ص) برای بیعت بانوان و قرار دادن امیر المومنین (ع) از پشت پرده دست مبارک خود را داخل آن آب از ویژگی های این بیعت.

دستور اکید پیامبر (ص) همسران خود (از جمله عایشه و حفصه) را به بیعت با امیر المومنین (ع) .

خروج چند نفر از بزرگان منافقین از غدیر (با وجود نهی پیامبر (ص) ، همزمان با تدارک دیدن مقدّمات بیعت، و فرستادن آن حضرت مأمورانی را به جهت بازگرداندن آنان و مؤاخذه و خشم رسول خدا (ص) نسبت به آنها.

سئوال ابابکر و عمر قبل از بیعت، از پیامبر (ص) که آیا این امر از طرف خدا و رسولش است یا از طرف رسول؟

و جواب حضرت به آنان که این امر از طرف خداست و داخل شدن آنها به خیمه علی (ع) برای بیعت، و لو رفتن عمر در هنگام بیعت، و گذاشتن دست بر کتف علی (ع) و گفتن … بخٍّ بخٍّ لک یابن ابی طالب اصبحت مولای و مولا کل مؤمن و مؤمنه.

جسارت و دهن کجی منافقین پس از انجام بیعت نسبت به ساحت پیامبر (ص) و نزول جبرئیل و آوردن آیه ۹۱-۹۲ سوره نحل.

نزول آیات ۳۱ تا ۳۵ و ۱۶ سوره قیامت دربارۀ ماجرای پس از بیعت معاویه و همدستانش.

گزارشات مردمی از حرکات منافقین و معاندین در خلال ایّام اخذ بیعت و برخورد پیامبر (ص) با آنها و نزول آیات متعدّده در این خصوص.

و شب نوزدهم آرامش کاروان در کنار برکۀ غدیر پس از روزی بس بزرگ و پر حماسه و حسّاس.

نوزدهم ذی الحجّه:

ادامۀ اقامت پیامبر (ص) در صحرای غدیر به منظور انجام مراسم بیعت مردم با امیرالمومنین(ع).

شروع مراسم بیعت پس از نماز صبح با حضور منسجم و در صفوف منظم برای حضور در خیمه پیامبر (ص) و امیر المومنین (ع) .

اجازۀ حسان بن ثابت آن شاعر ماهر و زبر دست عرب از محضر شریف پیامبر (ص) برای خواندن سروده خود درباره غدیر و امیر المومنین (ع) ، و ازدحام مردم برای استماع آن، و بدینگونه انتشار اولین سروده غیدر در ده بیت با تأیید پیامبر (ص) و در محضر نورانی آن حضرت.

تحرّکات و اقدامات خائنانۀ سران منافقین در مخالفت با پیامبر و جسارت به آن حضرت در جمع خصوصی خود و خبر دادن جبرئیل و اصحاب خاصّ رسول خدا را از آن و ….. در شب بیستم ذی الحجه در صحرای غدیر.

بیستم ذی الحجّه:

روز سوّم اقامت پیامبر در صحرای غدیر بمنظور اخذ بیعت برای امیر المومنین (ع) .

یبان فضایل امیر المومنین (ع) توسط پیامبر (ص) ، تمسخر و زخم زبان منافقین به آن حضرت و نزول آیات ۵۸ تا ۶۱ سوره زخرف.

ماجرای حارث فهری و جسارت او به پیامبر (ص) در رد فضائل امیر المومنین و سر به آسمان بلند کردن او که خدایا اگر رسولت راست می گید سنگی بر ما ببار ما را از میان بردار ….

و نزول آیۀ سورل ۳۳ و ۳۴ سوره انفال ، ۱۲ سوره یونس، و امر فرمودن رسول خدا او را به توبه وقبول نکردن او، و نازل شدن سنگ آسمانی از منقار پرنده ای در هوا (همانند اصحاب فیل) و به دوزخ رفتن حارث و نزول ۱ تا ۳ سوره معراج سأل بعذاب واقع و بیان پیامبر (ص) پس از این حادثه.

– خوشا به حال کسی که علی را دوست بدارد….

– وای به حال کسی که با او دشمنی نماید ….

 

و در پایان اخذ بیعت در شامگاه بیستم ذی الحجه. بار بستن شتران برای حرکت کارروان عظیم مسلمانان و بازگشت به دیارشان.

علامت گذاری و سنگ چینی مصلّای پیامبر (ص) و جایگاه منبر و محدودۀ اطراف آن توسّط مسلمانان بمنظور برپایی مسجد غدیر، (مسجدی که از قرن اوّل تا قرن حاضر برپا و محلّ عبادت و بندگی خدا بود و پس از هر مرحله مورد تعرّض قرار گرفتن از طرف معاندین، مرمّت و بازسازی می شد تا آنکه سالیان اخیر، بمنظور محو نام و آثار غدیر، حاکمان حجاز آن را تخریب کردند، امیدوارم که به زودی شاهد بنای مجدد آن حایگاه مقدّس و حفظ آثار رسالت و دیانت باشیم.

حرکت کاروان پیامبر (ص) از غدیر به سوی مدینه در شب بیست و یکم ذی الحجه و طرّاحی توطئه به شهادت رساندن آن حضرت در کوه هرشی توسط منافقین و اصحاب صحیفه.

انتخاب و همراه نبودن اصحاب صحیفه، گروه نه نفره از همپیمانان درجۀ اول خود را برای اجراء نقشه شوم و ننگین قتل پیامبر (ص) بوسیلۀ رَم دادن شتر آن حضرت با ظرفهای پر از رسیگ و شن و غلطاندن آن از بالا به زیر پای شتر به هنگام عبور از گردنۀ باریک کوه هرشی به طرف پرتگاه های بسیار خطرناک اطراف آن در نیمۀ شب (به خاطر خواب آلوده بودن همراهان و خلوت بوودن اطراف رسول خدا (ص) ، با صورتهای پوشانده برای عدم شناسایی، و باخبر شدن پیامبر (ص) بوسلۀ وحی از این موضوع ، و اعلام نام این گروه ۱۴ نفره توسط جبرئیل به هنگام مخفی شدن آنان در دو طرف قلّه و مسیر حرکت آن بزرگوار ، و به سخن درآمدن مرکب حضرت به زبان عربی فصیح در زمان اجرای توطئه و باز ایستادن آن، و رفع خطر از وجود مبارک پیغمبر خدا (ص) و گریختن منافقین و خنثی شدن این جریان وقیحانه و تحققّیافتن وعدۀ حقّ والله یعصمک من النّاس ، و چشم پوشی کریمانۀ حضرت از آنان و نزول ایات ۴۸ و ۶۴ سورۀ توبه و ۱۵ سورۀ احزاب و ۱۵۰ سوره نساء.

و شکست خوردن طرح به شهادت رساندن امیر المومنین علی بن ابیطالب (ع) توسّط معاندین و اصحاب صحیفه قبل از رسیدن به مدینه، و امضاء نمودن معاهده نامه ای درخصوص این برنامه و خبر دادن جبرئیل، پیامبر (ص) را از این جنایت، و احضار فوری ابوعبیده (امین این گروه) از طرف رسول خدا (ص) و قرار گرفتن متن پیمان نامه در دست آن حضرت.